The Word Foundation

O Yo de Materia e o Yo de Espírito nunca poden atoparse. Un dos xemelgos debe desaparecer; non hai lugar para ambos.

Por desgraza, por suposto, que todos os homes deberían posuír Alaya, ser un coa Gran Alma, e que, posuíndo, Alaya tan pouco debería aproveitalos!

Vela como como a lúa, reflectida nas ondas tranquilas, Alaya reflíctese polos pequenos e polos grandes, espérase nos máis pequenos átomos, pero non chega ao corazón de todos. Por desgraza, que tan poucos deben aproveitar o agasallo, o imparable agarimo de aprender a verdade, a percepción correcta das cousas existentes, o coñecemento do inexistente!

Voca do silencio.

A

WORD

Vol 1 XUÑO, 1905. Non 9

Copyright, 1905, por HW PERCIVAL.

SUBSTANCIA.

Como a palabra indica, "substancia" é a que está ou está baixo. Aquela que a sustancia está baseada, ou está baixo, é o universo manifestado.

A palabra "mulaprakriti", usada polos antigos arianos, expresa o seu propio significado aínda máis perfectamente que a nosa palabra substancia. "Mula" significa raíz, "Prakriti" natureza ou materia. Mulaprakriti é, polo tanto, Que orixe ou raíz de onde procede a natureza ou a materia. Neste sentido utilizamos a palabra substancia.

A sustancia é eterna e homoxénea. É a fonte e orixe de toda manifestación. A sustancia ten a posibilidade de identificarse coa conciencia e converterse así na conciencia. A sustancia non é a materia, senón a raíz da que brota a materia. A sustancia nunca se manifesta para os sentidos, porque os sentidos non poden percibila. Pero meditando sobre iso, a mente pode pasar ao estado de sustancia e alí a perciben. O que se percibe polos sentidos non é substancia, senón as subdivisións do movemento máis baixo da sustancia, nas súas diversas combinacións.

En toda a sustancia a conciencia está sempre presente. A conciencia sempre presente na sustancia é o movemento de si mesmo. O movemento propio é a causa da manifestación da sustancia a través dos outros mocións. A substancia sempre é a mesma, como substancia, pero tradúcese a través do movemento universal en materia espírito. A materia espiritual é atómica. A materia espiritual é o comezo dos universos, mundos e homes. Debido á interacción dos movementos, o espírito-materia tradúcese a certos estados ou condicións. A única substancia convértese en dúas e esta dualidade prevalece durante todo o período de manifestación. Do máis espiritual ao máis material do arco descendente do ciclo, logo ao movemento universal.

A materia espiritual constitúe os dous contrarios ou polos inseparables, presentes en todas as manifestacións. Na súa primeira eliminación de sustancia, a materia espírito aparece como espírito. A súa sétima eliminación cara a fóra ou cara a abaixo é a nosa materia bruta. A materia é ese aspecto da sustancia, que é movido, moldeado e conformado por ese outro polo de si mesmo que se chama espírito. O espírito é ese aspecto da sustancia que se move, dinamiza e forma ese outro polo de si mesmo que se chama materia.

No seu movemento cara a fóra ou cara a abaixo o que era substancia, pero que agora é a dualidade-espírito-materia, está impresionado e dado dirección, impulso e destino, desde os reinos inferiores ata o home, por movemento sintético. Se a materia espiritual é igualmente equilibrada, identifícase co movemento de si mesmo, que é a expresión máis alta da substancia consciente, e é inmortal, substancial e divina. Non obstante, a mente ou o movemento analítico non se equilibran e identifícanse co propio movemento, volveuse xirar unha e outra vez polos períodos de involución e evolución constantemente recorrentes.

Cada corpo ou forma é o vehículo conforme ao principio, e é á súa vez o principio informante para o corpo ou forma que se atopa baixo. O desenvolvemento espiritual consiste na transformación da materia de menor a maior; cada vestiario sendo un vehículo para a reflexión ou expresión da conciencia. O segredo de logro non está en construír e pegarse a corpos ou formas, senón en valorar o vehículo só como medio para alcanzar o obxecto final de todo esforzo: a consciencia.

A conciencia non é diferente dun xeito de arxila que nun salvador do mundo. Non se pode cambiar a conciencia porque é inalterable. Pero o vehículo a través do que se expresa a conciencia pódese cambiar. De xeito que esa materia no seu estado físico e a súa forma non sería capaz de reflectir e expresar a conciencia como sería a vestimenta dun Buda ou dun Cristo.

Os universos veñen como os días en tempo ilimitado, co fin de que esa materia poida ser traballada desde o estado máis simple e non desenvolvido ata o maior grao de intelixencia posible: desde un gran de area ou un esprito da natureza, ata un arcanxo ou o universal. Deidade sen nome O único propósito da involución da sustancia como materia espiritual en forma e da evolución da materia espírito á substancia é: a consecución da Conciencia.