The Word Foundation

A

WORD

♌︎

Vol 17 XULLO, 1913. Non 4

Copyright, 1913, por HW PERCIVAL.

GHOSTS

NINGUN país está libre da crenza nos fantasmas. Nalgunhas partes do mundo dáselle moito tempo ás pantasmas; noutras partes, poucas persoas pensan nelas. As pantasmas teñen unha forte forza nas mentes dos pobos de Europa, Asia e África. En América hai poucos crentes en pantasmas. Pero os cultos de pantasmas indíxenas e importados van en aumento, estanse a desenvolver outros e América pode, no desenvolvemento das pantasmas e dos seus cultos, conseguir ou mellorar o que o vello mundo ten.

Nos países máis vellos, as pantasmas son máis fortes e numerosas que en América, porque as poboacións destes países mantiveron as súas pantasmas vivas durante longas idades, mentres que en América as augas do océano se lavaron sobre porcións de terra; e os restantes habitantes das partes secas non eran o suficientemente numerosos como para manter vivas as pantasmas das vellas civilizacións.

A crenza en pantasmas non é de orixe moderna, pero chega á infancia do home e á noite do tempo. Proba, como sexa posible, o escepticismo, a incredulidade e a civilización non poden desaloxar nin reducir a crenza nas pantasmas, xa que as pantasmas existen e teñen a súa orixe no home. Están nel e del, a súa propia descendencia. Séguenlle a través da idade e da raza e, se el ou non cre neles, seguiralo ou precedelo como fan as súas sombras.

No vello mundo, razas e tribos deron lugar a outras razas e tribos en guerras e conquistas e períodos de civilización, e as pantasmas e os deuses e os diaños continuaron con eles. As pantasmas do pasado e do presente arrasan sobre as vellas terras do mundo, especialmente en cordilleiras e montes, lugares ricos en tradicións, mitos e lendas. As pantasmas seguen a loitar polas súas batallas do pasado, a soñar en períodos de paz en medio de escenas familiares e eclosionan na mente da xente as sementes da acción futura. A terra do vello mundo non estivo baixo o océano durante moitas épocas e o océano non foi quen de purificala pola acción das súas augas e liberala de pantasmas das pantasmas e pantasmas dos homes mortos vivos e mortos que foron nunca home.

En América, as civilizacións anteriores foron borradas ou enterradas; o océano lavouse sobre grandes extensións da terra; as ondas romperon e suprimiron as pantasmas ea maior parte do mal do traballo do home. Cando a terra volveu xurdir, foi purificada e libre. Os bosques ondulan e murmúranse sobre as extensións unha vez cultivadas; brillan as areas do deserto onde están enterradas as ruínas de cidades orgullosas e poboadas. Os picos das cadeas de montaña eran illas con restos espallados de tribos indíxenas, que revocaron a terra afundida ao xurdir do profundo, libre das súas antigas pantasmas. Esta é unha das razóns polas que América se sente libre. Hai liberdade no aire. No vello mundo non se fai sentir tal liberdade. O aire non é libre. A atmosfera está chea de pantasmas do pasado.

As pantasmas frecuentan certas localidades máis que outras. Polo xeral, as contas de pantasmas son menos na cidade que no país, onde os habitantes son poucos e distantes. Nos distritos rurais, a mente recorre máis a pensamentos de espritas e elfos e fadas da natureza, e relata contos deles e mantén vivas pantasmas que nacen do home. Na cidade, a présa dos negocios e do pracer mantén o pensamento dos homes. Os homes non teñen tempo para as pantasmas. As pantasmas de Lombard Street e Wall Street non atraen o pensamento do home. Non obstante, as pantasmas inflúen e fan sentir a súa presenza, do mesmo xeito que as pantasmas dunha aldea, que se sitúan ao carón dunha montaña preto dun bosque escuro e as abas ao borde dun pantano.

O home da cidade non ten simpatía coas pantasmas. Non é así o montañés, campesiño e mariñeiro. Formas estrañas que dan sinais se ven nas nubes. As formas escuras móvense sobre os chans do bosque. Pisan lixeiramente ao bordo do precipicio e do pantano, chaman ao viaxeiro en perigo ou danlle aviso. Figuras escuras e aireadas camiñan mouras e chairas ou ribeiras solitarias. Pasan de novo por algún que pasa por terra; volven a protagonizar un fatídico drama dos mares. O home da cidade non acostumado a tales contos de pantasmas, ríase deles; el sabe que non poden ser verdade. Non obstante, a incredulidade e o ridículo por moitos tales, deron lugar a unha firme convicción e admiración tras visitar os embrujos onde o ambiente favorece a aparición de pantasmas.

En determinados momentos a crenza en pantasmas está máis estendida que noutras. Normalmente é así despois ou durante guerras, pestilencias, pragas. A razón é que a calamidade e a morte están no aire. Con pouco tempo e non adestrado polo estudo, a mente vólvese a pensamentos de morte e despois. Dá audiencia e dá vida a matices de mortos. A Idade Media foi tal. En tempos de paz, cando a borracheira, o asasinato e o crime diminúen — tales actos dan a luz e perpetúan pantasmas— as pantasmas son menos abundantes e menos probas. A mente vólvese do mundo da morte a este mundo e á súa vida.

As pantasmas entran e pasan de ser se o home sabe ou non do seu ser, se lles dá moito ou pouco pensamento. Por mor do home, existen pantasmas. Mentres o home continúe como un ser pensante e teña desexos, as pantasmas seguirán existindo.

Con todas as historias de pantasmas contadas, rexistros gardados e libros escritos sobre pantasmas, non parece haber orde en canto a tipos e variedades de pantasmas. Non se deu ningunha clasificación de pantasmas. Non hai información sobre unha ciencia de pantasmas que, se ve unha pantasma, podería saber que tipo de pantasma é. Pódese aprender a coñecer e ter medo dos fantasmas como das súas sombras sen lles prestar demasiada atención nin ser influenciados por eles.

É interesante o tema e a información que leva consigo o avance do home é de valor.

(Para continuar no Número de agosto de A Palabra)